donderdag 23 mei 2013

Daar gaan ze...

Een week aan een stuk, elke dag, meermaals aanhoorde ik: 'Wij gaan mette busj na Molenheide he mama'... Het lijkt wel een nieuwe strofe aan zijn liedje 'Hier hebbe wij gebost he mama' als we het kruispunt naderen waar ze een aantal geleden een accidentje hadden. Dat is duidelijk nog niet verwerkt.
Juul wist als de beste er voor te zorgen dat ik niet zou vergeten dat hij vandaag met de bus naar Molenheide zou gaan.
Floor was wat gedesoriënteerd in de tijd, zij bleef maar zeggen dat ze 'overmorgen' op schoolreis ging, ook gisteren.
Al goed dat er een kalender is!

Ze moesten geen rugzakje meepakken, alles wordt voorzien door de school: fruit - koekje - drankjes. En deze middag krijgen ze frietjes!
Dat wordt vast en zeker een succes!
Juul nam wel een rugzakje met een volledige set reserve kleren mee, ge weet maar nooit he, een ongelukje is rap gebeurd.

Dus deze morgen, reden wij met ons viertjes naar de school. Twee dolenthousiaste kleuters, teleurgesteld want de bus was er nog niet toen wij aan de school arriveerden, een enthousiast schoolkind, want hij heeft deze middag een tête à tête met zijn mama in een restaurantje en een mama met een klein hartje, met een propere zakdoek in de zak.
Door de gietende regen stapten we naar de school.
En in de kleuterschool troffen we een joelende bende actieve kindjes aan.
Maar ook enkele kleintjes die duidelijk nog niet echt zin hadden in de dag.

Ik bleef wachten, ik wilde ze zien vertrekken, daar had ik wel natte schoenen en een natte broek voor over!
De eerste kwam en de grootste kleuters stapten in, Floor moest ik toch nog eens zeggen dat ze héél goed naar de juf moest luisteren en de afspraken niet mocht vergeten. Zij zal het wel redden, met haar vriendinnen en haar zelfstandigheid.
Dan kwam de tweede bus voor de smurfjes. Wat zijn die hupkes toch nog klein.
Ik hielp ze één voor één op de bus.

En dan mocht ik zwaaien, mijn kleine Juleman op een bankje samen met nog 2 vriendjes, hij trok gekke bekken, en liet duidelijk merken aan iedereen die er stond dat hij heel veel zin had in een dagje spelen! Maar mijn tranen brandden, ik moest slikken en een paar keer diep ademhalen...

En aan boord van elke bus véél juffen die maar twee doelen hebben: een fijne dag bezorgen aan al die kleutertjes én ze allemaal heelhuids weer aan de schoolpoort krijgen straks.
Vandaag ben ik wél blij dat ik geen kleuterjuf ben geworden, het wordt voor hun vast een zware dag!

veel plezier....

donderdag 16 mei 2013

Emiel: papa wat kiest gij als ge dood zijt? Aanbranden of begraven?

Floor tegen haar vriendin:
Fran, komt ge nog mee naar mijn thuis of gaat ge shoppen?

Juul tegen Herbert: Daar is onze lieve mama!

Floor: Mama hebt ge die schoenen zelf gemaakt?
Mama; Neen hoor, waarom denkt ge dat?
Floor: Dat lijkt zo...

Floor: Mama als ik later een mama ben, mag ik dan uw oorbellen eens komen aandoen?

Floor: Mama die schoenen moet ge bewaren tot ik groot ben he.

Moederliefde

Toen ik gisteren wilde gaan slapen vond ik een man in mijn bed. Een kleine man, geen exemplaar van bijna 2 meter en 100 kilo..

Een klein perfect kereltje, een mannetje die denkt dat hij al groot is en alles kan maar nog zo vaak bewijst dat hij nog klein is...

Hij lag heerlijk te slapen, op zijn buikje met zijn hoofdje net onder het kussen, zijn knuffeltje lag onder tussen zijn hamsterwangske en de matras geperst.
Zijn lange wimpers leken zijn wang te strelen.
Zijn oogjes raasden onder zijn gesloten oogleden heen en weer, en deden mij vermoeden dat hij in de fase van de REM slaap zat, en dat hij dus zou dromen en ik vroeg mij af wie de eer had om de hoofdrol te spelen in zijn droom.
Hij  trok wat grimassen, zijn mondje was een beetje open en zo kon ik zien dat zelfs zijn tongske bewoog.
Zijn lipjes waren een beetje droog.
Ik hoorde hem diep en regelmatig ademen.


Ik legde mijn vinger in zijn handpalm en als in een reflex sloten zijn vingertjes rond mijn vinger.

Ik bleef liggen en werd overmand door een gevoel van liefde, trots en groots geluk.
Ik hoopte dat dat ogenblik bleef duren...
Ik genoot van dit beeld, en ik probeerde om elk detail te onthouden.
Mijn hart sloeg een slag over en vlinders flatterden in mijn buik...

Tot zijn papa de slaapkamer binnenkwam en een einde maakte aan dit tafereeltje.
Hij nam onze kleinste zoon in zijn armen en tilde hem op en alsof hij vond dat ook zijn papa wel iets moois verdiende op het einde van de dag, trakteerde hij zijn papa met een grote glimlach.

Dag lieve Juul, wat ben jij toch een heerlijk ventje, en zeker als je slaapt...
Ik hou zo enorm veel van jou, er zijn geen woorden voor, jij maakte ons geluk helemaal af!