Daar gaan ze...

Een week aan een stuk, elke dag, meermaals aanhoorde ik: 'Wij gaan mette busj na Molenheide he mama'... Het lijkt wel een nieuwe strofe aan zijn liedje 'Hier hebbe wij gebost he mama' als we het kruispunt naderen waar ze een aantal geleden een accidentje hadden. Dat is duidelijk nog niet verwerkt.
Juul wist als de beste er voor te zorgen dat ik niet zou vergeten dat hij vandaag met de bus naar Molenheide zou gaan.
Floor was wat gedesoriënteerd in de tijd, zij bleef maar zeggen dat ze 'overmorgen' op schoolreis ging, ook gisteren.
Al goed dat er een kalender is!

Ze moesten geen rugzakje meepakken, alles wordt voorzien door de school: fruit - koekje - drankjes. En deze middag krijgen ze frietjes!
Dat wordt vast en zeker een succes!
Juul nam wel een rugzakje met een volledige set reserve kleren mee, ge weet maar nooit he, een ongelukje is rap gebeurd.

Dus deze morgen, reden wij met ons viertjes naar de school. Twee dolenthousiaste kleuters, teleurgesteld want de bus was er nog niet toen wij aan de school arriveerden, een enthousiast schoolkind, want hij heeft deze middag een tête à tête met zijn mama in een restaurantje en een mama met een klein hartje, met een propere zakdoek in de zak.
Door de gietende regen stapten we naar de school.
En in de kleuterschool troffen we een joelende bende actieve kindjes aan.
Maar ook enkele kleintjes die duidelijk nog niet echt zin hadden in de dag.

Ik bleef wachten, ik wilde ze zien vertrekken, daar had ik wel natte schoenen en een natte broek voor over!
De eerste kwam en de grootste kleuters stapten in, Floor moest ik toch nog eens zeggen dat ze héél goed naar de juf moest luisteren en de afspraken niet mocht vergeten. Zij zal het wel redden, met haar vriendinnen en haar zelfstandigheid.
Dan kwam de tweede bus voor de smurfjes. Wat zijn die hupkes toch nog klein.
Ik hielp ze één voor één op de bus.

En dan mocht ik zwaaien, mijn kleine Juleman op een bankje samen met nog 2 vriendjes, hij trok gekke bekken, en liet duidelijk merken aan iedereen die er stond dat hij heel veel zin had in een dagje spelen! Maar mijn tranen brandden, ik moest slikken en een paar keer diep ademhalen...

En aan boord van elke bus véél juffen die maar twee doelen hebben: een fijne dag bezorgen aan al die kleutertjes én ze allemaal heelhuids weer aan de schoolpoort krijgen straks.
Vandaag ben ik wél blij dat ik geen kleuterjuf ben geworden, het wordt voor hun vast een zware dag!

veel plezier....

Floor en haar longen

Floor heeft als mini-baby op de leeftijd van 7 weken een ernstige RSV-besmetting doorgemaakt.
Ze heeft enkele dagen op medium caren in GHB Leuven gelegen en bezorgde mij zo de allerakeligste momenten uit mijn leven, gelukkig liep alles dankzij haar kinderarts goed af.
Ik zal hem voor eeuwig en altijd dankbaar blijven voor zijn zorgen toen.
Op momenten dat ze mij het bloed onder mijn nagels vandaan haalt, denk ik terug aan de angsten die ik toen doorstond, bang dat mijn kleintje het niet zou halen.
Dat haar longen sinds die dag graag moeilijk doen, weten we ondertussen. Er is nog maar één winter voorbij gegaan zonder een ab-kuur. (en ik ben écht geen ab-fan!)
Dit jaar had ze een longontsteking vlak voor haar verjaardag.

Ze kloeg nu regelmatig van rugpijn.
Terloops zei ze 'ik heb pijn aan mijn rugje' met wat afleiding ging dat dan beter, nooit moest ze medicatie krijgen tegen de pijn. Maar ze zei het wél.
Na het ongeval dacht ik dat het een spiercontusie was, maar dat was ondertussen 8 weken geleden en ze kloeg nog.
En zo maar opeens begon ik me doodongerust te maken. Stel dat... en de meest erge dingen passeerden mijn gedachten.
Ik belde naar spoed en vroeg om een afspraak. ASAP. Gelukkig was er daags nadien een plekje vrij bij een nieuwe arts en helaas niet bij de arts waar ze al al die tijd komt.
Floor was niet tevreden dat ik haar uit de klas ging halen die middag... maar het moest.
De dokter onderzocht haar grondig en wilde toch eens een controle RX van haar longen. En daar zat nog steeds een ontsteking. Niet zo ernstig als in het najaar maar wel op de plaats waar ze pijn had. Hij vertrouwde het niet helemaal en wilde een scan, een bloedname en een zweettest.
En toen werd ik pas écht ongerust. Mijn meisje had toch geen muco zeker? En een dringende scan? Dacht hij erge dingen? Ik joeg me zo op dat ik ritmestoornissen kreeg, onschuldig welliswaar maar heel storend (ventriculaire extrasystolen). Ik werd er duizelig van en ik was content dat ik dagelijks 1/3 van mijn dag op spoed was, omringd door bekwame mensen :). Een bèta blokker later en mijn klachten verdwenen. :).
De ct stelde niet veel voor, dat deed ze heel flink, en gelukkig kon ik meteen een radioloog aanspreken die me al kon geruststellen: geen grote dingen.
De bloedname was iets anders. Ik had emla geplakt maar we moesten toch drie keer prikken, en dat vond ze echt neit fijN. Juul trok er zich niets van aan (hij moest nl mee naar het zh) hij speelde gewoon verder en zei dat Floor niet moest wenen. Haar resultaen waren ook geruststellend, buiten een positieve mycoplasma geen bijzonderheden.
De zweettest was vrijdag was ook in orde. Nu moet ze drie dagen ab nemen en binnen twee weken opnieuw een controle.
En laten we hopen dat die mycoplasma dan zijn schup heeft afgekuist!

Logeren

Op 16 maart gingen Emiel, Floor en Juul voor t eerst uit logeren.
Ze zijn al vaker bij omi en opi gaan slapen, maar nog nooit echt bij iemand anders.
Het plan was dat mama en papa naar het personeelsfeest van het ziekenhuis zouden gaan. Lindsey en Thimo zouden komen oppassen. Dat was voor een keer eens lang op voorhand geregeld.
Maar toen kreeg lindsey het idee om de kindjes bij hun thuis te laten komen slapen.
Ik vond het géén goed idee.
Juul is niet zo happy als iemand komt oppassen, zwijg stil als hij in een vreemd huis moet gaan slapen. Dat kwam nooit goed. Voordeel van de twijfel: Lindsey was ooit zijn onthaalmoeder, enz ij is zowat de enige die Juul hier in zijn bedje kan leggen als wij er niet zijn. Dat Juul zich goed voelt bij Lindsey dat wisten we.
na veel getwijfel, besloten we het te wagen. Ze konden immers ook altijd bellen als het niet ging.

Gelaaien alsof ze nooit meer terug naar huis zouden komen gingen we naar Hasselt, waar de oppassers sinds kort wonen.
Elk zijn eigen valiesje met slaapgerief, wasgerief, kleren, Emiel zijn bivakbedje en slaapzak, Floor haar donsdeken en Juul lakens.
Mijn hart bonste in mijn keel. Doodzenuwachtig was ik voor het afscheid. Maar Juul voelde zich onmiddellijk thuis, bekeek ons niet meer eens hij binnen was.
En voor ik het goed en wel besefte stonden Herbert en ikw eer op straat... Een uur vroeger als gepland!!!
op het feest heeft Lindsey mij een paar keer gesmst dat alles dik in orde was, ze hadden goed gegeten, ze waren goed gaan slapen, ze waren braaf... Mijn gsm lag op de feesttafel en thuis op mijn nachtkastje.
s morgen liet ik weten dat ik wakker was, en Lindsey stuurde terug dat alles dik orde was... alleen kreeg ze juul zijn koorts niet onder de 40°C, maar hij dronk goed en was levendig.
En ik was de hemel dankbaar dat wij eerst gezegend waren met de beste onthaalmoekes en nu met de meest fantastische oppassers! Ze had juul perdophen gegeven (dat in zijn valiesje zat) maar hij leek er niet geweldig op te reageren.
Maar! Hij had die nacht wel geroepen omdat hij moest plassen en zo hield hij voor de eerste keer in zijn leventje zijn pampertje droog! Sjiek he!
Floor zei achteraf dat ze volgende keer wel twee weken bij Lindsey wilde gaan logeren!

Poseren

In dit (http://www.youtube.com/watch?v=Su-pnsY6Urc) liedje dat Bart Peeters een beetje leende van Bob Dylan, zingt de zanger 'Maar je moet dat in zijn context zien en met het juiste licht misschien'... Wel, de context is een mama die naar school gaat om te leren hoe je perfecte foto's maakt en haar twee kleinste spruiten omkoopt om te poseren, en het juiste licht dat viel gewoon gratis en voor niets door het dakraam. Want dat was de opdracht: Maak een portret bij raamlicht, zonder de flits te gebruiken en zonder harde schaduwen... Je krijgt dan een foto die best gezien mag worden, en natuurlijk ook een mooi liedje, maar dat was er dus al.

een emmerke vol

Emiel ging slapen, na een dag slapen en zetel liggen. Hij heeft de dag overleefd op één appel, een tas thee met suiker en vier ienimini beschuitjes en paracetemol. Ik legde hem in bed, een handdoek op zijn kussen, een emmer langs zijn bed. Hij zei: Mama is het goed als ik u roep als mijn emmer vol is? PS het is een emmer van TIEN liter.

K*kkers en K*tsers

Jawel jawel, Juul het einde... Mijn gedacht... Ondertussen hebben we drie zieke kindjes in de aanbieding: koorts, overgeven, diarree. Niet alles bij iedereen maar wel alles aanwezig ten Huize Broweg 32. Het wasmachine draait overuren, en goddank schijnt het zonneke vandaag en kunnen we de was buiten hangen. Floor is het minst ziek, al ziet ze er wel belabberd uit: ze is bleek, en haar ogen staan groot en donker met donkere kringen rond. Ze is best speels (en bazig), maar als ze buikkrampen krijgt is ze stevast te laat op de wc met een vuile onderbroek als gevolg en een doodbeschaamd kind in ruil. Juul is zielig: mama pakke, mama buikje pijn, mama overgeeffe,... Maar als zijn paracetamol werkt is hij actief en valt het wel mee. Hij wilt dan alles eten, tot het voor zijn neus staat, dan wil hij toch weer niet. Ik moet hem verplichten van te drinken, zijn lippen zijn nu al zo droog dat ze bloeden. En deze morgen heeft Emiel het zieke trio compleet gemaakt. Hij heeft koorts, ziet spierwit, geeft over en heeft krampen maar vraagt wel wat krampen zijn. Ze liggen nu alledrie in bed en ik ga van de gelegenheid gebruik maken om wat op te ruimen. ik vermoed dat ik ze niet ga kunnen plezieren met een middag straks.

Een smurfige pizza

De woensdag voor de krokusvakantie is het naar traditie op school Carnaval. Voor de kleuters dan toch. Eerst wilde ik Juul een kostuumke van Emiel aan doen, eentje dat hangt te verstoffen en maar enkele keren gedragen is. maar ik veranderde mijn gedacht toen ik gisteren in Dreamland een smurfenpakske zag... Echt iets voro mijn eigen, homemade, smurfje. *smelt*. Ik heb trouwens nooit geweten dat smurfjes een blauw staartje hebben.

(Zooooo een lieve schattebollen.)³

Deze middag ging Herbert Floor van de dansles halen, ze zouden een fristi gaan drinken omdat Emiel zijn tekenles pas twintig minuten later gedaan is. Juul ging mee. maar het duurde en het duurde eerst ze thuis kwamen en ik werd een beetje ongerust. Want tja, het is niet dat ik geen reden heb, niewaar :). Ik belde hem, maar och, Herbert-gsm-bereikbaarheid, bad combination. Ik stikte naarstig aan de tasjes. tot ik gerommel en gekraak hoorde. En daar stond mijn kleine smurf met een bos bloemen, samengesteld door hemzelf, zijn zus (roze rozen) en zijn grote broer. er hingen drie kaartjes aan: zomaar, dat verdient een bloemetje en uit vriendschap. Zelf gekozen... Het idee was van Floor: ze wilde langs de kaartjes winkel voor een kaartje voor mama en dan besloten ze samen om naar de bloemenwinkel te gaan. Ze vonden alledrie dat ik een lieve mama ben die goed voor hun zorgt. Als beloning gingen we deze avond op restaurant eten, het ikea restaurant (ik moet er toch ook iets aan hebben. Het korste ikea-bezoek ever trouwens. We zijn om half 6 vertrokken en de Ikea sluit om acht uur :). Maar we hebben én gegeten én onze winkellijst is afgewerkt. Vijf dikke duimen lijken me niet onterecht :).

Lander en Floor

Lander zat vorig jaar bij Floor in de klas, maar ze zijn nog steeds vriendjes. Omdat hij even niet in de naschoolse opvang kon blijven, is hij een paar keer met ons mee naar huis gekomen. Het is ook zo een charmante jongen, hij noemt mij ofwel 'Magda' ofwel 'De Mama Van Floor'. En dan smelt ik natuurlijk helemaal. Hij is best uitgeteld na een schooldag, net als Floor. En dan moeten ze rusten op de zetel, elk onder een dekentje. Zo knus als een mus in een bus!

7 januari: drie schoolgaande kindjes...

Loslaten is met stip het moeilijkste werkwoord uit het moederschap. Een echt werk-woord, werken vanaf de dag dat ze uit je buik worden gerukt en je ze moet delen met de wereld... Na de dag dat ik hem gedwongen moest achter bij de allerbeste onthaalmoeder van de wereld, is vandaag de moeilijkste dag in mijn 'mama-van-Juul-bestaan'. Ik had het al ietske kunnen rekken met als escuus 'hij doet nog geen pipi op het potje', dat hij nu nog geen kaka doet, pakte helaas geen verf. Ik werd gedwongen, verplicht om mijn baby naar school te sturen. Maar, hij wordt tijdens de speeltijd opgevangen door zijn zus en haar vriendinnen, zijn nichtje is er om alles goed in de gaten te houden, en in de kerstvakantie leerde hij te luisteren naar zijn klasgenootje. De juf kent hij goed, juf Lorena zat van september tot december deeltijds ook bij Floor in het klasje. Maar toch, de knoop in mijn maag: check, de tranen: check... Eerst was er de verplichte fotoshoot en dan vertrokken we met zijn allen richting school. Maar Juul ging mee alsof hij niet anders deed, en uiteraard is dat ook wel zo. Hij gaat altijd mee om zijn broer en zus te brengen en te halen, De Schakel heeft geen geheimen meer voor hem. Dus hing hij zijn jas aan de kapstok en stapte het klasje binnen. We riepen hem nog even terug voor een kusje (wat dacht hij wel !! :)) en hij moest toch even iets controleren 'Mama komme sewes hale he' en als wij dat bevestigd hadden, was hij gerust en liep hij zijn klasje in. Spelen met bekende dingen (we hadden onze kast opgeruimd en de werkloze auto's aan de juf gegeven) En terwijl mijn klein manneke begon aan zijn minsten 16-jarige schoolcarriere ruimde ik de apotheekkast op en waste deze ook nog eens uit. Dat was 2 jaar geleden ... En ik merkte toch wel voordelen in het 'geen-kind-thuis-hebben' momentje.

6 januari: een feestje hier en een feestje daar

De feesttafel van nieuwjaar werd niet opgeruimd, ze werd gewoon verhuisd, naar de living van Laurens, want hij wordt dit jaar 5 jaar... Zucht, waar is den tijd... En vijf jaar zijn mag gerust iets langer duren als 365 dagen, dus vierden we zijn verjaardag 3 dagen op voorhand. Met een ontbijt, pakjes, taart, veel lawaai, een kapotte racebaan en drie koningen! (waarvan ene niet zong, maar bon)

Maar om er een echte luie zondag van te maken, moesten we ook voor het avondeten niet zorgen, we gingen gewoon naar Juul zijn andere peter: nonkel Rob en Miet. Een maand geleden had de sint er nog een kadootje achter gelaten voor Juul, en we moesten hoogdringend bij kletsen. Miet leerde Floor het gebruik van een tablet en ik was verbaasd hoe snel dat kind daarmee weg was. Ze ging met haar vingerke over het scherm alsof ze niks anders gewoon was. En uiteraard wilt ze dat nu ook, samen met haar roze nintendo :). Het werd een mega leuke namiddag en uiteindelijk lagen de kindjes te laat in hun bedjes. Maar ach...

1 januari

Het nieuwe jaar is weer daar, klaar om te starten met een koffer volle goeie voornemens, één ervan is om de blog een jaar lang up to date te houden. Maar dat had ik mss beter niet openbaar gemaakt :). Mijn nieuwe jaar startte al vroeg: om twintig na zes reed ik al met de MUG rond! Maar om zes na half 3 zat de eerste (drukke) werkdag van 2013 er al op en kon ik naar huis spurten om er te genieten van de briefjes van mijn engeltjes.

De briefjes moesten in een razendtempo erdoor gaan, het nieuwjaarskado bleef zelfs aan de kant staan wegens tijdsgebrek want we moesten naar Genk, voor nog een portie briefjes en blije gezichtjes. Vijf briefjes werden er gelezen! Er vielen sterren en er twinkelden oogjes. En ook de kilocalorieen waren van de partij. Dat goede voornemen is voor een andere keer :).

Een muisje in de kast...

...of beter: een meisje!!!
Floor deed de kast open, kreeg de deksel van de pot en pikte cornflakes....

 

 

 

 

Floor eet watermeloen

 

 

 

 

Floor

 

 

 

 

Floor en de schoenen!

 

 

 

Ondertussen heeft Floor een paar schoenen, een paar sandalen, een paar croqs en een paar sloffen. Wij (mama en papa) doen de schoenen aan, en zij doet ze uit. En wij doen ze weer en zij doet ze weer uit. En zo voort en zo verder!
En soms doet ze zelf schoenen aan...

hey juu

 

 

Juul huilt veel, heel veel. Maar Floor zorgt ook wel goed voor hem. En alhoewel mama geen tut-fan is, heeft ze drie verschillende soorten gekocht om wat meer rust in huis te krijgen.
Toen hij eens hard lag te krijsen, en Floor haar middagdutje zou moeten doen, hoorden we haar opeens door de babyfoon: Hey Juu, juujuu, dooodooo beebie, juju laaapen.

nichten-liefde

Zonder woorden...

 

 

 

 

Run Floortje, Run!!!

 

 

 

 

 

 

Floor achttien maanden

Verbaal:
mama, papa, 'boer' (broer), Béééébie, juju (juul), toet (auto), dinke (drinken), mmmmi (omi), poepie (opi) nena, tienteuh (stien), jarne (bjarne), poesj,
eerste 2woordzin: béébie lape;

Motorisch: lopen kan ze, sinds 20 april (het staat op band als bewijs) maar ze doet het eigenlijk nooit, ze loopt op haar knieën en dat doet ze ook buiten en op de kiezel. Met haar loopkarreke, of een stoeltje of trapje stapt ze wel!
Ze eet alleen met vork en lepel, ze eet trouwens alles, drinkt het liefste water en melk, en enkel s avonds nog papfles volle melk.
Ze weegt ongeveer 15 kg, en heeft kledingsmaat 92, pampers maat 5.

Ze wijst neus, wang, oog, oor, tietjes, dikke buik en tenen aan;
Ze zingt de hele dag, uiteraard niet woorden wel melodiekes die duidelijk herkenbaar zijn.
Ze geeft dikke fletsen, kusjes, danst.

Als haar gevraagd wordt hoe doet de:
koe => boe
poes => mauw
hond=> wawaf
geit=> mèèèèè
leeuw=> grrrrr
(ze leest het liefste dierenboekjes)

Ze belt graag met gsm, speelgoedgsm, telefoon, afstandsbediening. Ze houdt ook van de laptop, van tekenen (helaas ook op het nieuwe behang in de living), koken, en met de auto's rondrijden.

Slapen: de klok rond, meestal aan een stuk, s middags nog 1-3 uur.