Nog wat Tiny Home toestanden

 

Eindwerk fotografie

Om te slagen in de 2de module Fotografie, moesten we oa een eindwerk maken: Een reeks van 5 foto's in zwart-wit. Er moet een draad in zitten, een verhaal.
En dat zwart-wit omzetten is niet zomaar op het knopje drukken 'zwart wit' maar echt omzetten, met zwarte en witte pixels op de foto en een mooi histrogram en alles erop en eraan.

Omdat ik aan het einde van de 1ste module al ging voor de kinderportretten, koos ik nu voor 'Landschappen die mij rust geven'.

 



Mijn juf was content :"Een sterke reeks, je laat zien dat je de camera en opname technieken beheerst en je denkt ook na over de composities van je beelden...."

Tiny Home

 

Een nieuwe hobby... 

 

 

 

Sneeuw

We gaan er niet om zagen, we hebben niet voor niks winterbanden he.
Maar in maart heeft het veel gesneeuwd, heel veel. En het was koud. Heel koud.
Op facebook verraadde de statussen vand e vrienden en vriendinnen dat heel veel mensen het weer 'kotsmoe' zijn, en owee als zij het zijn die binnenkort zagen dat het te warm is! :)

Oei oei...

Oei... Mijn goed voornemen is al bijna om zeep.
Deze maand is het heel druk geweest, ik heb veel gewerkt en er zijn wat zieken geweest ten huize THijs. Eigenlijk heeft iedereen zijn deel gehad, en gelukkig of helaas, t is maar hoe ge t bekijkt, ieder om zijne of hare toer.
De maand is feestelijk begonnen,
Stientje jarig en in dat weekend hebben de studio 100 instelling goed gesponsord. Alsof dat nodig was he!
We gingen naar K 3, een mooie show, alleen vond Floor het laatste liedje er te veel aan, ze zuchtte bij het bisnummer en zei behoorlijk geïrriteerd 'hah nog éé-heen?' Maar ze vond het goed en zong en danste mee.
Daags nadien gingen we eerst bij Stientje feesten en daarna naar plopsa indoor.
We hadden, enfin: ik had het hem al een tijdje geleden beloofd.
We zouden toen met de bus naar hasselt gaan (we hadden maar één auto op het moment van de belofte en Herbert ging rugby spelen), wat deed ik mezelf aan :). En dan een dagje spelen in plopsaland. Maar zoals ik al zei: Juul was ziek die zondag en ging onze uitstap niet door. (en ik slaakte een klein zuchtje, een kleintje maar hoor :))
Maar belofte maakt schuld en dus gingen we dat weekend wél.
Emiel vond het super, al wordt hij wel wat te groot voor sommige attracties.
Buiten gingen ze 'auto' rijden. Opeens was er een geval van verkeersagressie: Floor was bijna tegen Emiel gebotst. Emiel riep boos: "maar Floor, gij hebt rood, gij moet stoppen." Waarop Floor heel verontwaardigd antwoordde: 'waar?'... Tja als ge niet eens ziet dat het rood is, dan kunt ge u er toch ook geen gevolg aan geven he!
Toen het park sloot werden we aan de deur gezet maar we keerden naar huis met contente kindjes en dat is toch veel waard (al blijft de inkom toch té duur!)
Om deze dag helemaal af te maken, gingen we eten in de Quick. Een hoogtepunt voor onze kinderen. Alleen... toen we weer in de auto zaten zei Juul: Nu niks dommes eten he. (hij bedoelde macdonalds, wat vlak tegen de Quick ligt...)
...

Koekjes

Vorige week maandag was het geen school en dankzij het weekend-werken kon ik thuis blijven. De kinderen zijn nogal graag creatief bezig (:)) dus besloot ik om ze (weer) om te kopen: ik zou eerst koekjes-deeg maken, zij zouden dan op hun beurt flink zijn als ik ging douchen en de bedden ging opmaken, en dan zouden we samen koekjes bakken. En jawel, toen ik na een uurtje weer beneden kwam, had ik nog steeds drie schramloze kinders, kon ik geen enkel bloedspatje vinden en hingen de gordijnen nog voor de ramen. Dus gingen we koekjes bakken! Ieder een deegrol of iets wat er mee kan doorgaan, wat vormpjes, wat versierprul (snoepjes en van dat allemaal) en een bolleke deeg. Emiel deed het heel goed, hij maakte echte kunstwerkjes, hij rolde goed en kon zijn figuurtjes goed uisteken, zelfs ze op de bakplaat leggen ging perfect. Juul had buikpijn voor de koekjes gebakken waren. Hij had zelfs geen koekjes om te bakken. Hoe zou dat komen :). En Floor proefde wat deeg maar maakte ook koekjes. De middenweg dus :). het huis rook heerlijk en we hebben drie mandjes gemaakt voor de mensen die ons hielpen na het ongeval! Fijn toch, zo een dagje congé.

Een smurfige pizza

De woensdag voor de krokusvakantie is het naar traditie op school Carnaval. Voor de kleuters dan toch. Eerst wilde ik Juul een kostuumke van Emiel aan doen, eentje dat hangt te verstoffen en maar enkele keren gedragen is. maar ik veranderde mijn gedacht toen ik gisteren in Dreamland een smurfenpakske zag... Echt iets voro mijn eigen, homemade, smurfje. *smelt*. Ik heb trouwens nooit geweten dat smurfjes een blauw staartje hebben.

(Zooooo een lieve schattebollen.)³

Deze middag ging Herbert Floor van de dansles halen, ze zouden een fristi gaan drinken omdat Emiel zijn tekenles pas twintig minuten later gedaan is. Juul ging mee. maar het duurde en het duurde eerst ze thuis kwamen en ik werd een beetje ongerust. Want tja, het is niet dat ik geen reden heb, niewaar :). Ik belde hem, maar och, Herbert-gsm-bereikbaarheid, bad combination. Ik stikte naarstig aan de tasjes. tot ik gerommel en gekraak hoorde. En daar stond mijn kleine smurf met een bos bloemen, samengesteld door hemzelf, zijn zus (roze rozen) en zijn grote broer. er hingen drie kaartjes aan: zomaar, dat verdient een bloemetje en uit vriendschap. Zelf gekozen... Het idee was van Floor: ze wilde langs de kaartjes winkel voor een kaartje voor mama en dan besloten ze samen om naar de bloemenwinkel te gaan. Ze vonden alledrie dat ik een lieve mama ben die goed voor hun zorgt. Als beloning gingen we deze avond op restaurant eten, het ikea restaurant (ik moet er toch ook iets aan hebben. Het korste ikea-bezoek ever trouwens. We zijn om half 6 vertrokken en de Ikea sluit om acht uur :). Maar we hebben én gegeten én onze winkellijst is afgewerkt. Vijf dikke duimen lijken me niet onterecht :).

27 januari: voorrang...

Dat het botst tot de stukken eraf vliegen als Herbert uw pad kruist, daar weet ik alles van. Helaas ben ik niet de enige... Het was zondagmiddag, tijd om Emiel van de chiro te halen. Juul en Floor en Herbert stapten in de auto, maar op het kruispunt van onze straat met de Korte Hofstraat ging het al mis. ze kwamen de tegenpartij op een nogal een harde manier tegen. Floor was behoorlijk geschrokken en Juul riep maar 'toute auto'. Buren snelden te hulp, er waren er die Emiel gingen afhalen op de chiro, er waren er die Floor en Juul meelokten met koekjes en tv-kijken en anderen boden hun koffie en keukentafel aan om het papierwerk af te handelen. Onze auto werd door peter Roeland naar ons thuis getakeld, de andere auto werd door een sleepfirma weggehaald, en de tegenpartij kwam alles regelen bij ons thuis. Ons buurmeisje kwam mee om even op de kindjes te letten. En zo was de avond om... Maar het allerbelangrijkste is dat niemand, ook de tegenpartij, gekwetst geraakte. de rest geraakt wel opgelost. Wat lak, een bumperke en wat binnewerk vervangen en we spreken er niet meer over.

cursus fotografie

In september ben ik gestart met Fotografie. Ook een geweldige cursus, maar best moeilijk. Onze leerkracht heeft onze trouwfoto's gemaakt. Ik ga dus heel veel leren tijdens de cursus :). De opdracht van deze week was: zoek een portret in daglicht op het internet, bekijk het goed en maak het na. Voila mijn foto's:

Lander en Floor

Lander zat vorig jaar bij Floor in de klas, maar ze zijn nog steeds vriendjes. Omdat hij even niet in de naschoolse opvang kon blijven, is hij een paar keer met ons mee naar huis gekomen. Het is ook zo een charmante jongen, hij noemt mij ofwel 'Magda' ofwel 'De Mama Van Floor'. En dan smelt ik natuurlijk helemaal. Hij is best uitgeteld na een schooldag, net als Floor. En dan moeten ze rusten op de zetel, elk onder een dekentje. Zo knus als een mus in een bus!

Een badjas voor Juul

In september ben ik gestart in het tweede jaar 'Naaien voor beginners' . Ik vind het ontspannend, leerrijk, en ik doe het graag. Al vind ik het niet altijd even simpel. We moeten een aantal verplichte stukken maken, één ervan is 'een badjas'. Maar ik heb er ene, en Herbert doet de zijn nooit aan, tenzij we eens per jaar naar de sauna trekken. Zonde van het werk, zonde van het geld, want stof is niet goeiekoop. Dus besloot ik om een badjas voor mijn kind te maken. Maar één badjas en drie kinderen... Moeilijk. Voor welk kind maak ik één en voor welke twee maak ik er geen... Ik gaf mijzelf dus geen andere optie, en ik maakte er dus drie. Allee maakte ik enkel nog maar foto's van Juul in zijn kabouterjasje. De buitenkant van Juul zijn badjas is donkerblauw, lekker zacht fleece-achtig, de binnenkant is katoen met allemaal voertuigen op. Hij kan hem langs 2 kanten aandoen, maar enkel aan de pluizerige kant staan zakken. Hij heeft trouwens fleece zakken met katoenen minizakjes op. Mijn twee andere creaties volgen nog. Ooit. Dit jaar uiteraard.

7 januari: drie schoolgaande kindjes...

Loslaten is met stip het moeilijkste werkwoord uit het moederschap. Een echt werk-woord, werken vanaf de dag dat ze uit je buik worden gerukt en je ze moet delen met de wereld... Na de dag dat ik hem gedwongen moest achter bij de allerbeste onthaalmoeder van de wereld, is vandaag de moeilijkste dag in mijn 'mama-van-Juul-bestaan'. Ik had het al ietske kunnen rekken met als escuus 'hij doet nog geen pipi op het potje', dat hij nu nog geen kaka doet, pakte helaas geen verf. Ik werd gedwongen, verplicht om mijn baby naar school te sturen. Maar, hij wordt tijdens de speeltijd opgevangen door zijn zus en haar vriendinnen, zijn nichtje is er om alles goed in de gaten te houden, en in de kerstvakantie leerde hij te luisteren naar zijn klasgenootje. De juf kent hij goed, juf Lorena zat van september tot december deeltijds ook bij Floor in het klasje. Maar toch, de knoop in mijn maag: check, de tranen: check... Eerst was er de verplichte fotoshoot en dan vertrokken we met zijn allen richting school. Maar Juul ging mee alsof hij niet anders deed, en uiteraard is dat ook wel zo. Hij gaat altijd mee om zijn broer en zus te brengen en te halen, De Schakel heeft geen geheimen meer voor hem. Dus hing hij zijn jas aan de kapstok en stapte het klasje binnen. We riepen hem nog even terug voor een kusje (wat dacht hij wel !! :)) en hij moest toch even iets controleren 'Mama komme sewes hale he' en als wij dat bevestigd hadden, was hij gerust en liep hij zijn klasje in. Spelen met bekende dingen (we hadden onze kast opgeruimd en de werkloze auto's aan de juf gegeven) En terwijl mijn klein manneke begon aan zijn minsten 16-jarige schoolcarriere ruimde ik de apotheekkast op en waste deze ook nog eens uit. Dat was 2 jaar geleden ... En ik merkte toch wel voordelen in het 'geen-kind-thuis-hebben' momentje.

6 januari: een feestje hier en een feestje daar

De feesttafel van nieuwjaar werd niet opgeruimd, ze werd gewoon verhuisd, naar de living van Laurens, want hij wordt dit jaar 5 jaar... Zucht, waar is den tijd... En vijf jaar zijn mag gerust iets langer duren als 365 dagen, dus vierden we zijn verjaardag 3 dagen op voorhand. Met een ontbijt, pakjes, taart, veel lawaai, een kapotte racebaan en drie koningen! (waarvan ene niet zong, maar bon)

Maar om er een echte luie zondag van te maken, moesten we ook voor het avondeten niet zorgen, we gingen gewoon naar Juul zijn andere peter: nonkel Rob en Miet. Een maand geleden had de sint er nog een kadootje achter gelaten voor Juul, en we moesten hoogdringend bij kletsen. Miet leerde Floor het gebruik van een tablet en ik was verbaasd hoe snel dat kind daarmee weg was. Ze ging met haar vingerke over het scherm alsof ze niks anders gewoon was. En uiteraard wilt ze dat nu ook, samen met haar roze nintendo :). Het werd een mega leuke namiddag en uiteindelijk lagen de kindjes te laat in hun bedjes. Maar ach...

1 januari

Het nieuwe jaar is weer daar, klaar om te starten met een koffer volle goeie voornemens, één ervan is om de blog een jaar lang up to date te houden. Maar dat had ik mss beter niet openbaar gemaakt :). Mijn nieuwe jaar startte al vroeg: om twintig na zes reed ik al met de MUG rond! Maar om zes na half 3 zat de eerste (drukke) werkdag van 2013 er al op en kon ik naar huis spurten om er te genieten van de briefjes van mijn engeltjes.

De briefjes moesten in een razendtempo erdoor gaan, het nieuwjaarskado bleef zelfs aan de kant staan wegens tijdsgebrek want we moesten naar Genk, voor nog een portie briefjes en blije gezichtjes. Vijf briefjes werden er gelezen! Er vielen sterren en er twinkelden oogjes. En ook de kilocalorieen waren van de partij. Dat goede voornemen is voor een andere keer :).