Avonturen

Het hele huis hadden we afgezocht naar het bib-boekje 'Jules in het bos'. Onvindbaar. Ik vond het wat ambetant, hoe ging dat aan de bib uitleggen. Gelukkig kan je online verlengen en dat had ik al één keer gedaan. Maar hoe we ook zochten, Jules bleef onvindbaar in het bos.
Tot deze morgen.
Na een zwaar feestje waren zowel Herbert als ik te tam om op te staan. Floor en Juul lagen al bij ons in bed.
Opeens roept Floor: 'Oooooh mama kijk eens hier. Hier ligt 'Jules in het bos'.' Zo trots was ze op zichzelf dat zij het boekje vond (het lag achter het hoofdeinde van ons bed), ze heeft me er een paar keer aan herinnerd 'en daarom krijg ik wel een snoepje he'.
Wat ik opmerkelijk vond, opeens zei ze: 'Maar mama wij schrijven Juul/Jules toch anders...' Ik was even sprakeloos en ik vroeg hoe wij dan Juul schreven en ze schreef met haar vinger Juul zijn naam in de lucht. En dat terwijl ze zelden de letters van haar eigen naam in de juiste volgorde zet...

Emiel is verliefd.
Tot over zijn oren.
Hij leest in zijn vriendenboekje en opeens stralen zijn ogen. Hij ziet dat Eerke haar handtekening in zijn boekje haar naam is mét een hartje achter. Zo blij...
En zijn geluk kan niet op als hij ook nog eens ziet dat Eerke haar telefoonnummer ook nog eens met 011 begint net als het onze... (we wonen dan ook in hetzelfde dorp :))
Ik vraag hem of zij hartje soms sneller klopt als hij bij Eerke is, hij bevestigt. En als ik vraag wanneer dat is zegt hij met rode kaken: Als we samen spelen...

Floor wilt van elk woordje weten hoe het in het Turks is.
Nét de taal die ik niet machtig ben, ik zeg haar dat ze dan maar al die woordjes die ze wilt weten moet onthouden en dan aan Hülya moet vragen.
Floor: mama spreekt gij dan ook Turks?
Ik: Neen alleen maar Vlaams.
Floor: Maar hoe spreekt gij dan met Hülya?
Ik: In t Vlaams.
Floor: maar dat kan toch niet, Hülya spreekt toch Turks...
Tweetaligheid is nog een moeilijk begrip voor haar.

Die Emiel toch...

* hij schreef vandaag zijn eerste liefdesbrief, althans, dat denk ik, het was nl de eerste keer dat hij mij dat vertelde. Alleen moet het meisje in kwestie nog kiezen tussen Emiel en twee andere vriendjes. Maar ik zou het wel weten moest ik haar zijn... :)

* hij kreeg zijn toestenbundel mee. Ook godsdienst zat er tussen.
Vraag: Aan welke tafel zit jij het liefst? Kleur de tafel.
keuze mogelijkheden: Fam Kwebbel: ze parten met je, ze delen met je
                                    Fam Mondhouden: niemand zegt iets
                                    Fam Donderwolk: ze schelden elkaar uit
                                    Fam Uithuizen: er is niemand aan tafel.
Emiel koos de Fam Kwebbel.
Vraag: waarom zit jij er het liefst? Antwoord: om te eten en te drinken.

Het eerste deel was juist, voor het tweede deel scoort hij een nulleke :).

*Emiel: Mama ik moet nog een mop verzinnen voor het vrij podium morgen. We wilden eigenlijk eerst iets zingen van Justin Pieper. Maar we hebben niet geoefend.
Oh nee, het was Maikel jetson ...

Als hij wat groter is zal hij het verschil wel leren kennen zeker :).

Mar zo schattig!

Emiel is al een grote kerel.
Niet alleen omdat hij écht groot is.
Ook niet omdat hij een liefje heeft (ok, ze moet nog kiezen tussen hem en drie andere jongens)
Maar wel omdat hij goed zijn plan kan trekken met de digitale tv, de harde schijf staat vol met zijn programma's en regelmatig floept er een herinnering aan een tekenfilmpje dat gaat beginnen.
En ook omdat hij goed zijn weg kent met de laptop.
Mijn laptop.
Zo was ik vandaag de hele dag in de weer met het bewerken van foto's (deadline voor het inleveren van Het Eindwerk, en dat terwijl ik het inschrijvingsgeld voor de volgende module al heb betaald :)) en stond naast Lightroom ook nog Facebook open. Wat ontspanning tussen de witte en zwarte pixels door mag wel he.
Mijn laptop stond op de tafel, en was geopend. Hij wilde naar foto's kijken, en dat is geen probleem natuurlijk; dat mag hij en dat kan hij ook.
Maar ondertussen hebben we gegeten, opgeruimd, kindjes gewassen en in bed gelegd...
En nu alles rustig is en ik mijn laptop nog eens ter hand neem zie ik dit in de zoekbalk van Facebook.:








Spelling en Google zal het volgende hoofdstuk worden in de opvoeding..

Logeren

Op 16 maart gingen Emiel, Floor en Juul voor t eerst uit logeren.
Ze zijn al vaker bij omi en opi gaan slapen, maar nog nooit echt bij iemand anders.
Het plan was dat mama en papa naar het personeelsfeest van het ziekenhuis zouden gaan. Lindsey en Thimo zouden komen oppassen. Dat was voor een keer eens lang op voorhand geregeld.
Maar toen kreeg lindsey het idee om de kindjes bij hun thuis te laten komen slapen.
Ik vond het géén goed idee.
Juul is niet zo happy als iemand komt oppassen, zwijg stil als hij in een vreemd huis moet gaan slapen. Dat kwam nooit goed. Voordeel van de twijfel: Lindsey was ooit zijn onthaalmoeder, enz ij is zowat de enige die Juul hier in zijn bedje kan leggen als wij er niet zijn. Dat Juul zich goed voelt bij Lindsey dat wisten we.
na veel getwijfel, besloten we het te wagen. Ze konden immers ook altijd bellen als het niet ging.

Gelaaien alsof ze nooit meer terug naar huis zouden komen gingen we naar Hasselt, waar de oppassers sinds kort wonen.
Elk zijn eigen valiesje met slaapgerief, wasgerief, kleren, Emiel zijn bivakbedje en slaapzak, Floor haar donsdeken en Juul lakens.
Mijn hart bonste in mijn keel. Doodzenuwachtig was ik voor het afscheid. Maar Juul voelde zich onmiddellijk thuis, bekeek ons niet meer eens hij binnen was.
En voor ik het goed en wel besefte stonden Herbert en ikw eer op straat... Een uur vroeger als gepland!!!
op het feest heeft Lindsey mij een paar keer gesmst dat alles dik in orde was, ze hadden goed gegeten, ze waren goed gaan slapen, ze waren braaf... Mijn gsm lag op de feesttafel en thuis op mijn nachtkastje.
s morgen liet ik weten dat ik wakker was, en Lindsey stuurde terug dat alles dik orde was... alleen kreeg ze juul zijn koorts niet onder de 40°C, maar hij dronk goed en was levendig.
En ik was de hemel dankbaar dat wij eerst gezegend waren met de beste onthaalmoekes en nu met de meest fantastische oppassers! Ze had juul perdophen gegeven (dat in zijn valiesje zat) maar hij leek er niet geweldig op te reageren.
Maar! Hij had die nacht wel geroepen omdat hij moest plassen en zo hield hij voor de eerste keer in zijn leventje zijn pampertje droog! Sjiek he!
Floor zei achteraf dat ze volgende keer wel twee weken bij Lindsey wilde gaan logeren!

een emmerke vol

Emiel ging slapen, na een dag slapen en zetel liggen. Hij heeft de dag overleefd op één appel, een tas thee met suiker en vier ienimini beschuitjes en paracetemol. Ik legde hem in bed, een handdoek op zijn kussen, een emmer langs zijn bed. Hij zei: Mama is het goed als ik u roep als mijn emmer vol is? PS het is een emmer van TIEN liter.

K*kkers en K*tsers

Jawel jawel, Juul het einde... Mijn gedacht... Ondertussen hebben we drie zieke kindjes in de aanbieding: koorts, overgeven, diarree. Niet alles bij iedereen maar wel alles aanwezig ten Huize Broweg 32. Het wasmachine draait overuren, en goddank schijnt het zonneke vandaag en kunnen we de was buiten hangen. Floor is het minst ziek, al ziet ze er wel belabberd uit: ze is bleek, en haar ogen staan groot en donker met donkere kringen rond. Ze is best speels (en bazig), maar als ze buikkrampen krijgt is ze stevast te laat op de wc met een vuile onderbroek als gevolg en een doodbeschaamd kind in ruil. Juul is zielig: mama pakke, mama buikje pijn, mama overgeeffe,... Maar als zijn paracetamol werkt is hij actief en valt het wel mee. Hij wilt dan alles eten, tot het voor zijn neus staat, dan wil hij toch weer niet. Ik moet hem verplichten van te drinken, zijn lippen zijn nu al zo droog dat ze bloeden. En deze morgen heeft Emiel het zieke trio compleet gemaakt. Hij heeft koorts, ziet spierwit, geeft over en heeft krampen maar vraagt wel wat krampen zijn. Ze liggen nu alledrie in bed en ik ga van de gelegenheid gebruik maken om wat op te ruimen. ik vermoed dat ik ze niet ga kunnen plezieren met een middag straks.

Receptje

t Is al even geleden, maar opeens stond Emiel nadat we hem naar bed gebracht hadden terug in de living. Hij had een receptje bedacht van iets lekkers en hij wilde dat even opschrijven want hij zou s anderendaags zeker vergeten zijn. Dit is het: Yoghurt met 2 vitamientjes en 2 kapot geklopte eikes bij, Actimel bij Goed roeren met melk In een kommeke scheppen Klaar! t Is dat ik niet van eikes houd, anders zou ik het zeker eens proberen!

Een smurfige pizza

De woensdag voor de krokusvakantie is het naar traditie op school Carnaval. Voor de kleuters dan toch. Eerst wilde ik Juul een kostuumke van Emiel aan doen, eentje dat hangt te verstoffen en maar enkele keren gedragen is. maar ik veranderde mijn gedacht toen ik gisteren in Dreamland een smurfenpakske zag... Echt iets voro mijn eigen, homemade, smurfje. *smelt*. Ik heb trouwens nooit geweten dat smurfjes een blauw staartje hebben.

ter loopse mededeling

Emiel: 'Maar mama, Rani en ik, wij kussen nog niet hoor, zelfs niet op de wang. Alleen kushandjes. Rani vindt ons te jong daarvoor. ' Ik ben gezegend met een verstandige schoondochter-to-be.

Spelen

Nog vergeten, vandaag speelden Emiel en Juul 'mug-en-ambulanske', ik vermoed dat 'biostatistiekske' te moeilijk was :).

(Zooooo een lieve schattebollen.)³

Deze middag ging Herbert Floor van de dansles halen, ze zouden een fristi gaan drinken omdat Emiel zijn tekenles pas twintig minuten later gedaan is. Juul ging mee. maar het duurde en het duurde eerst ze thuis kwamen en ik werd een beetje ongerust. Want tja, het is niet dat ik geen reden heb, niewaar :). Ik belde hem, maar och, Herbert-gsm-bereikbaarheid, bad combination. Ik stikte naarstig aan de tasjes. tot ik gerommel en gekraak hoorde. En daar stond mijn kleine smurf met een bos bloemen, samengesteld door hemzelf, zijn zus (roze rozen) en zijn grote broer. er hingen drie kaartjes aan: zomaar, dat verdient een bloemetje en uit vriendschap. Zelf gekozen... Het idee was van Floor: ze wilde langs de kaartjes winkel voor een kaartje voor mama en dan besloten ze samen om naar de bloemenwinkel te gaan. Ze vonden alledrie dat ik een lieve mama ben die goed voor hun zorgt. Als beloning gingen we deze avond op restaurant eten, het ikea restaurant (ik moet er toch ook iets aan hebben. Het korste ikea-bezoek ever trouwens. We zijn om half 6 vertrokken en de Ikea sluit om acht uur :). Maar we hebben én gegeten én onze winkellijst is afgewerkt. Vijf dikke duimen lijken me niet onterecht :).

7 januari: drie schoolgaande kindjes...

Loslaten is met stip het moeilijkste werkwoord uit het moederschap. Een echt werk-woord, werken vanaf de dag dat ze uit je buik worden gerukt en je ze moet delen met de wereld... Na de dag dat ik hem gedwongen moest achter bij de allerbeste onthaalmoeder van de wereld, is vandaag de moeilijkste dag in mijn 'mama-van-Juul-bestaan'. Ik had het al ietske kunnen rekken met als escuus 'hij doet nog geen pipi op het potje', dat hij nu nog geen kaka doet, pakte helaas geen verf. Ik werd gedwongen, verplicht om mijn baby naar school te sturen. Maar, hij wordt tijdens de speeltijd opgevangen door zijn zus en haar vriendinnen, zijn nichtje is er om alles goed in de gaten te houden, en in de kerstvakantie leerde hij te luisteren naar zijn klasgenootje. De juf kent hij goed, juf Lorena zat van september tot december deeltijds ook bij Floor in het klasje. Maar toch, de knoop in mijn maag: check, de tranen: check... Eerst was er de verplichte fotoshoot en dan vertrokken we met zijn allen richting school. Maar Juul ging mee alsof hij niet anders deed, en uiteraard is dat ook wel zo. Hij gaat altijd mee om zijn broer en zus te brengen en te halen, De Schakel heeft geen geheimen meer voor hem. Dus hing hij zijn jas aan de kapstok en stapte het klasje binnen. We riepen hem nog even terug voor een kusje (wat dacht hij wel !! :)) en hij moest toch even iets controleren 'Mama komme sewes hale he' en als wij dat bevestigd hadden, was hij gerust en liep hij zijn klasje in. Spelen met bekende dingen (we hadden onze kast opgeruimd en de werkloze auto's aan de juf gegeven) En terwijl mijn klein manneke begon aan zijn minsten 16-jarige schoolcarriere ruimde ik de apotheekkast op en waste deze ook nog eens uit. Dat was 2 jaar geleden ... En ik merkte toch wel voordelen in het 'geen-kind-thuis-hebben' momentje.

6 januari: een feestje hier en een feestje daar

De feesttafel van nieuwjaar werd niet opgeruimd, ze werd gewoon verhuisd, naar de living van Laurens, want hij wordt dit jaar 5 jaar... Zucht, waar is den tijd... En vijf jaar zijn mag gerust iets langer duren als 365 dagen, dus vierden we zijn verjaardag 3 dagen op voorhand. Met een ontbijt, pakjes, taart, veel lawaai, een kapotte racebaan en drie koningen! (waarvan ene niet zong, maar bon)

Maar om er een echte luie zondag van te maken, moesten we ook voor het avondeten niet zorgen, we gingen gewoon naar Juul zijn andere peter: nonkel Rob en Miet. Een maand geleden had de sint er nog een kadootje achter gelaten voor Juul, en we moesten hoogdringend bij kletsen. Miet leerde Floor het gebruik van een tablet en ik was verbaasd hoe snel dat kind daarmee weg was. Ze ging met haar vingerke over het scherm alsof ze niks anders gewoon was. En uiteraard wilt ze dat nu ook, samen met haar roze nintendo :). Het werd een mega leuke namiddag en uiteindelijk lagen de kindjes te laat in hun bedjes. Maar ach...

1 januari

Het nieuwe jaar is weer daar, klaar om te starten met een koffer volle goeie voornemens, één ervan is om de blog een jaar lang up to date te houden. Maar dat had ik mss beter niet openbaar gemaakt :). Mijn nieuwe jaar startte al vroeg: om twintig na zes reed ik al met de MUG rond! Maar om zes na half 3 zat de eerste (drukke) werkdag van 2013 er al op en kon ik naar huis spurten om er te genieten van de briefjes van mijn engeltjes.

De briefjes moesten in een razendtempo erdoor gaan, het nieuwjaarskado bleef zelfs aan de kant staan wegens tijdsgebrek want we moesten naar Genk, voor nog een portie briefjes en blije gezichtjes. Vijf briefjes werden er gelezen! Er vielen sterren en er twinkelden oogjes. En ook de kilocalorieen waren van de partij. Dat goede voornemen is voor een andere keer :).

De bekken van Emiel

Emiel, kijk eens gewoon!

 

Emiel, kijk eens verliefd.

 

Emiel, kijk eens gek.

 

Emiel, kijk eens verbaasd.

 

Emiel

 

 

 

 

Goud

Emiel en papa hebben juul samen een andere luier aangedaan.
Emiel: Mag ik Juul nu pakken? (Juul ligt nog op zijn kussen)
Papa: Dat zal ik wel doen.
Emiel: Maar waarom laat ge hem dan liggen?
Papa: Ik ben mijn rug nog aan t strekken?
Emiel: Komt daar dan goud uit?

(ezeltje strekje in de efteling)

Uitspraak

Emiel tegen Lindsey, de babysit die ongeveer twee kilometer van onze eigen deur woont: 'Is het bij u ook zo slecht weer?'

Juul één maand

Vandaag precies een maand geleden kwam Juul bij ons! Wat waren we blij dat hij er ein-de-lijk was! 4030gram en 51 cm puur geluk!!!
Mama vertoefde meteen op een zachte heerlijke roze wolk, maar al gauw donderde ze in de harde realiteit, omdat ze zich zorgen maakte die eigenlijk niet nodig waren, maja mama is nu eenmaal mama he.

Het begon in de eerste week met de bv die moeilijk op gang kwam, enfin, er was melk genoeg maar Juul kreeg het drinken maar niet onder de knie.
Hij viel na 2 slokjes in slaap en kwam dus niet goed bij. (en papa twijfelde of hij wel echt de papa was:))
Maar dankzij de goede zorgen en tips en het engelengeduld van de vroedvrouwen van de afdeling in het ziekenhuis én de vroedvrouw thuis, en vele tranen van mama later, lukte het wél.
En juul dronk heel goed en komt nu goed bij (vandaag woog hij 4.330 gram, dat is 300g boven zijn geboortegewicht, en 220 gram meer als zes dagen geleden!!!)

Toen dat probleem opgelost was, moest mama terug onder narcose voor een kleine ingreep waar ze toch veel pijn van had, en die nu, 2 weken later, pas beter lijkt te gaan.

En dan was er de viervingerlijn in Juul zijn rechterhandje.
Mama geraakte compleet over haar toeren toen ze dat ontdekte, het kan nl een symptoom zijn van een chromosomale afwijking: het syndroom van Down. Iedereen die ook maar iets van medische achtergrond had, klampte ze vast om haar verhaal te doen en alhoewel iedereen haar vrees ontkende, was ze pas wat rustiger toen ze via meneer google las dat 1 op 30 gezonde mensen, en nogwel vooral mannen, die lijn hebben.
Maar omdat we toch met Emiel bij dr Kuhlins moesten zijn, mocht hij dat ook eens zeggen, en pas toen de dokter zei dat Juul een perfect normaal, gezond kerelke is, viel de loden blok van mama haar schouders.
En papa roloogde wat en keek met een blik van 'wat heb ik nu al die tijd gezegd?'

De afgelopen 2 weken huilt Juul ook heel veel, hij wil continu aan de borst van mama. Eigenlijk staat hij op 2 voedingen: eentje van half 9 tot middernacht ongeveer en eentje rond 4 s morgens, lol.
Een tutje heeft hij (nog) niet, er staat nl geschreven en gedrukt dat dat de bv niet ten goede zou komen, dus dat houdt mama nog even in de kast:).
Maar volgens dr Kuhlins is er nog geen reden tot ongerustheid, we moeten het gewoon even aanzien, buikkrampen zou frequent voorkomen bij baby's die via een sectio ter wereld komen, en door deze periode zullen we dus even moeten.

Juul heeft nu bolle wangen, hij kijkt goed rond, draait zijn gezichtje naar t licht of naar geluid. Gisteren is zijn gehoor getest en dat is ook in orde! Nu nog leren luisteren he!
Hij plast heel veel (niet moeilijk hij drinkt ook de godganse dag:)), en sinds een week ongeveer is zijn stoelgang iets minder frequent. Het is trouwens echte bv-kaka: geel slijmerig, die hij lost met flinke knallen:).

Nu nog even over Emiel: maandag is hij op medisch onderzoek geweest, hij is 116.4 cm en weegt 22.4 kg. Hij had wel een briefje mee dat er een hartgeruisje hoorbaar en dat heeft de kinderarts vandaag nagekeken met een echo cardio, maar alles was perfect normaal en blijkbaar hebben zo goed als alle kleuters ooit wel eens een geruisje hoorbaar. Het was natuurlijk te verwachten want onze grote kerel heeft nooit ergens last van gehad.
Om al dat goede nieuws te vieren zijn we naar Koersel Kapelleke gereden waar Emiel en Floor zich heel goed geamuseerd hebben in de zandbak en het speeltuig, terwijl mama, papa en Juul (uiteraard!) iets dronken op het terras. We hebben er ook nog een ijsje gegeten.
En dan zijn we naar de colruyt gereden want het belooft morgen nog eens mooi weer te worden, en we gaan proberen om eens brandwonden-vrij te barbecuen!

ridders

Emiel: als wij in een kasteel woonden, dan waren wij ook ridders he!