We sluiten een fase af...

Net geen acht jaar geleden zetten we Het Kamerke op, gesponsord door ongeduldige grootouders, wachtende op hun eerste kleinkind.

Acht jaar heeft het dienst gedaan, niet enkel voor dat eerste kleinkind, maar later ook voor kleinkind nummer vier en kleinkind nummer  zes.

Net nu kleinkind nummer één er weer in slaap, deze keer in babybed-omgevormd-tot-éénpersoonsbed, krijgen we een koper en wordt Het Kamerke uitelkaar gehaald, met hulp van vier extra handjes en één mondige opzichtster.

 

We sluiten een hoofdstuk af (al is een babybedje snel gekocht uiteraard)

Moederliefde

Toen ik gisteren wilde gaan slapen vond ik een man in mijn bed. Een kleine man, geen exemplaar van bijna 2 meter en 100 kilo..

Een klein perfect kereltje, een mannetje die denkt dat hij al groot is en alles kan maar nog zo vaak bewijst dat hij nog klein is...

Hij lag heerlijk te slapen, op zijn buikje met zijn hoofdje net onder het kussen, zijn knuffeltje lag onder tussen zijn hamsterwangske en de matras geperst.
Zijn lange wimpers leken zijn wang te strelen.
Zijn oogjes raasden onder zijn gesloten oogleden heen en weer, en deden mij vermoeden dat hij in de fase van de REM slaap zat, en dat hij dus zou dromen en ik vroeg mij af wie de eer had om de hoofdrol te spelen in zijn droom.
Hij  trok wat grimassen, zijn mondje was een beetje open en zo kon ik zien dat zelfs zijn tongske bewoog.
Zijn lipjes waren een beetje droog.
Ik hoorde hem diep en regelmatig ademen.

Ik legde mijn vinger in zijn handpalm en als in een reflex sloten zijn vingertjes rond mijn vinger.

Ik bleef liggen en werd overmand door een gevoel van liefde, trots en groots geluk.
Ik hoopte dat dat ogenblik bleef duren...
Ik genoot van dit beeld, en ik probeerde om elk detail te onthouden.
Mijn hart sloeg een slag over en vlinders flatterden in mijn buik...

Tot zijn papa de slaapkamer binnenkwam en een einde maakte aan dit tafereeltje.
Hij nam onze kleinste zoon in zijn armen en tilde hem op en alsof hij vond dat ook zijn papa wel iets moois verdiende op het einde van de dag, trakteerde hij zijn papa met een grote glimlach.

Dag lieve Juul, wat ben jij toch een heerlijk ventje, en zeker als je slaapt...
Ik hou zo enorm veel van jou, er zijn geen woorden voor, jij maakte ons geluk helemaal af!

Sneeuw

We gaan er niet om zagen, we hebben niet voor niks winterbanden he.
Maar in maart heeft het veel gesneeuwd, heel veel. En het was koud. Heel koud.
Op facebook verraadde de statussen vand e vrienden en vriendinnen dat heel veel mensen het weer 'kotsmoe' zijn, en owee als zij het zijn die binnenkort zagen dat het te warm is! :)

Oei oei...

Oei... Mijn goed voornemen is al bijna om zeep.
Deze maand is het heel druk geweest, ik heb veel gewerkt en er zijn wat zieken geweest ten huize THijs. Eigenlijk heeft iedereen zijn deel gehad, en gelukkig of helaas, t is maar hoe ge t bekijkt, ieder om zijne of hare toer.
De maand is feestelijk begonnen,
Stientje jarig en in dat weekend hebben de studio 100 instelling goed gesponsord. Alsof dat nodig was he!
We gingen naar K 3, een mooie show, alleen vond Floor het laatste liedje er te veel aan, ze zuchtte bij het bisnummer en zei behoorlijk geïrriteerd 'hah nog éé-heen?' Maar ze vond het goed en zong en danste mee.
Daags nadien gingen we eerst bij Stientje feesten en daarna naar plopsa indoor.
We hadden, enfin: ik had het hem al een tijdje geleden beloofd.
We zouden toen met de bus naar hasselt gaan (we hadden maar één auto op het moment van de belofte en Herbert ging rugby spelen), wat deed ik mezelf aan :). En dan een dagje spelen in plopsaland. Maar zoals ik al zei: Juul was ziek die zondag en ging onze uitstap niet door. (en ik slaakte een klein zuchtje, een kleintje maar hoor :))
Maar belofte maakt schuld en dus gingen we dat weekend wél.
Emiel vond het super, al wordt hij wel wat te groot voor sommige attracties.
Buiten gingen ze 'auto' rijden. Opeens was er een geval van verkeersagressie: Floor was bijna tegen Emiel gebotst. Emiel riep boos: "maar Floor, gij hebt rood, gij moet stoppen." Waarop Floor heel verontwaardigd antwoordde: 'waar?'... Tja als ge niet eens ziet dat het rood is, dan kunt ge u er toch ook geen gevolg aan geven he!
Toen het park sloot werden we aan de deur gezet maar we keerden naar huis met contente kindjes en dat is toch veel waard (al blijft de inkom toch té duur!)
Om deze dag helemaal af te maken, gingen we eten in de Quick. Een hoogtepunt voor onze kinderen. Alleen... toen we weer in de auto zaten zei Juul: Nu niks dommes eten he. (hij bedoelde macdonalds, wat vlak tegen de Quick ligt...)
...

Koekjes

Vorige week maandag was het geen school en dankzij het weekend-werken kon ik thuis blijven. De kinderen zijn nogal graag creatief bezig (:)) dus besloot ik om ze (weer) om te kopen: ik zou eerst koekjes-deeg maken, zij zouden dan op hun beurt flink zijn als ik ging douchen en de bedden ging opmaken, en dan zouden we samen koekjes bakken. En jawel, toen ik na een uurtje weer beneden kwam, had ik nog steeds drie schramloze kinders, kon ik geen enkel bloedspatje vinden en hingen de gordijnen nog voor de ramen. Dus gingen we koekjes bakken! Ieder een deegrol of iets wat er mee kan doorgaan, wat vormpjes, wat versierprul (snoepjes en van dat allemaal) en een bolleke deeg. Emiel deed het heel goed, hij maakte echte kunstwerkjes, hij rolde goed en kon zijn figuurtjes goed uisteken, zelfs ze op de bakplaat leggen ging perfect. Juul had buikpijn voor de koekjes gebakken waren. Hij had zelfs geen koekjes om te bakken. Hoe zou dat komen :). En Floor proefde wat deeg maar maakte ook koekjes. De middenweg dus :). het huis rook heerlijk en we hebben drie mandjes gemaakt voor de mensen die ons hielpen na het ongeval! Fijn toch, zo een dagje congé.

Verdriet

Deze morgen las ik op de blog van mijn zieke collega dat hij gisterenavon glimmend van trots kon zien en beleven hoe zijn zoon 'Sportman van het jaar 2012' werd. Ik was zo blij dat hij dat kon meemaken maar ik werd ook zo verdrietig om te lezen dat het 'hun laatste uitstap als voltallig gezin' was, en ik werd zo triest om de foto's te zien. Hoe oneerlijk kan het leven zijn, iemand die het leven zo lief heeft zou minstens 100 jaar gezond door het leven moeten fladderen. Maar er is geen weg meer terug, 'wat als' denken heeft geen zin meer... Maar ik werd er dus heel verdrietig van, de tranen stroomden over mijn wangen. En als je verdrietig bent is het hebben van kinderen toch ook een groot kado. Emiel kwam me troosten door mij eens fel vast te pakken, Juul die maakte snik-geluidjes en zei 'mama-tje' en Floor die trok het meest zielige gezicht dat ze ook maar kan trekken en zei: 'Ik ben ook verdrietig. Ik ben verdrietig omdat Fien nooit mee naar de dansles komt'... En dat maakte mij aan het lachen. Merci kinnekes...

Afscheid

Een moeilijke dag vandaag... Afscheid nemen van een collega/brandweerman/ambulancier, dat laat je niet koud. Amper negen maanden geleden zaten we samen in de ambulance, te gekken op spoedgevallen en bleven we serieus als het moest. Waren we collega's, werkten we samen, deelden we dezelfde passie: mensen helpen, levens redden,... Maar toen keerde het tij, en werd de collega ziek, en moest hij een oneerlijke strijd leveren. Vol hoop en goeie moed begon hij eraan, gesteund door zijn gezin, collega's en vrienden. Iedereen hoopte hetzelfde, iedereen duimde, maar helaas genadeloos woekerde de ziekte verder. En vandaag kwam hij voor de laatste keer goeiendag zeggen. De sfeer was gelaten, er werd gelachen, er werd gehuild, er was een stilte die iedereen meenam naar dezeflde gedachten... Iemand loslaten, hoe doe je dat? Wat zeg je? Hoe gedraag je je? Maar onze collega was de sterkste partij, hij troostte ons, nog een laatste knuffel en daar wandelde hij van ons weg. Voor de laatste keer. We bleven verslagen achter, troostten elkaar,... Woorden schieten te kort in zo een situatie. Ik gaf hem een kaart met wat persoonlijke woorden. En een tekst. Ik zet hem hieronder, omdat hij zo mooi is... Missen (Toon Tellegen) Een ochtend klopte de mier al vroeg op de deur van de eekhoorn. ‘Gezellig,’ zei de eekhoorn. ‘Maar daar kom ik niet voor,’ zei de mier. ‘Maar je hebt toch wel zin in wat stroop?’ ‘Nou ja … een klein beetje dan.’ Met zijn mond vol stroop vertelde de mier waarvoor hij gekomen was. ‘We moesten elkaar een tijdje niet zien,’ zei hij. ‘Waarom niet?’ vroeg de eekhoorn verbaasd. Hij vond het juist heel gezellig als de mier zo maar langs kwam. Hij had zijn mond vol pap en keek de mier met grote ogen aan. ‘Om erachter te komen of we elkaar zullen missen,’ zei de mier. ‘Missen?’ ‘Missen. Je weet toch wel wat dat is?’ ‘Nee,’ zei de eekhoorn. ‘Missen is iets wat je voelt als iets er niet is.’ ‘Wat voel je dan?’ ‘Ja, daar gaat het nou om.’ ‘Dan zullen we elkaar dus missen,’ zei de eekhoorn verdrietig. ‘Nee,’ zei de mier, ‘want we kunnen elkaar ook vergeten.’ ‘Vergeten! Jou?!’ riep de eekhoorn . ‘Nou,’ zei de mier. ‘Schreeuw maar niet zo hard.’ De eekhoorn legde zijn hoofd in zijn handen. ‘Ik zal jou nooit vergeten,’ zei hij zacht. ‘Nou ja,’ zei de mier. ‘ Dan moeten we nog maar afwachten. Dag!’ En heel plotseling stapte hij de deur uit en liet zich langs de stam van de beuk naar beneden zakken. De eekhoorn begon hem onmiddellijk te missen. ‘Mier,’ riep hij ‘ik mis je!’ Zijn stem kaatste heen en weer tussen de bomen. ‘Dat kan nu nog niet!’ zei de mier. ‘Ik ben nog niet eens weg!’ ‘Maar toch is het zo!’ riep de eekhoorn. ‘Wacht nou toch even,’ klonk de stem van de mier nog uit de verte. De eekhoorn zuchtte en besloot te wachten. Maar hij miste de mier steeds heviger. Soms dacht hij even aan beukenotenmoes, of aan de verjaardag van de tor, die avond , maar dan miste hij de mier weer. ’s Middags hield hij het niet langer uit en ging hij naar buiten. Maar hij had nog geen 3 stappen gedaan of hij kwam de mier tegen moe, bezweet, maar tevreden. ‘Het klopt,’ zei de mier. ‘Ik mis jou ook. En ik ben je niet vergeten.’ ‘Zie je wel,’ zei de eekhoorn. ‘Ja,’ zei de mier. En met hun armen om elkaars schouders liepen zij naar de rivier om naar het glinsteren van de golven te gaan kijken. Tot ziens Rudi, het was fijn om je te kennen, om met je te lachen, om met je samen te werken. Ik ben dankbaar dat jouw levenspad het mijne heeft gekruist. Ik zal je heel erg missen. Het ga je goed.

Jarig jarig...

Jarig zijn is fijn. Een dag exclusieve aandacht, verrassingen, taart, feest, slingers, berichtjes... Stiekem tel ik toch wel af naar mijn verjaardag. Maar dit jaar had ik nachtpost, wat maakte dat ik die dag twee keer moest werken, één keer van middernacht tot kwart voor zeven en één keer van half tien tot middernacht. Toen ik wakker werd, vond ik op mijn FB-pagina talrijke berichtjes, in mijn gsm stonden smsjes van mensen die het nog wisten, en toen ik net klaar was met douchen, belde mijn metekindje om samen met haar mama en broer het perfecte zangkoor te vormen. Zo fijn! Ik reed naar mijn ouders waar mijn kindjes waren. Zoals bij elke jarige speelde opi 'Lang zal zij leven' op zijn tuba met er achter een stoet van mijn eigen bloedjes met toeters en hoedjes op. Ze gaven me elk een roosje en mijn ouders hadden een prachtige bloemeke gekocht. Als feestmaal was er spagetti en als toetje taart (Emiel had voorgesteld om er zo een dikke grote taart op te zetten, ik denk dat hij een noveen bedoelde :)) er was ook nog een attentie van mijn ander metekindje (en daar was Floor jaloers op :)). Hoe heerlijk kan het zijn he. en gisteren kwam mijn vriendin hier eten en ook zij had aan mij gedacht met een boeketje bloemen. Ik voelde me 'niet vergeten'. En dus bij deze: Merci allemaal.

27 januari: voorrang...

Dat het botst tot de stukken eraf vliegen als Herbert uw pad kruist, daar weet ik alles van. Helaas ben ik niet de enige... Het was zondagmiddag, tijd om Emiel van de chiro te halen. Juul en Floor en Herbert stapten in de auto, maar op het kruispunt van onze straat met de Korte Hofstraat ging het al mis. ze kwamen de tegenpartij op een nogal een harde manier tegen. Floor was behoorlijk geschrokken en Juul riep maar 'toute auto'. Buren snelden te hulp, er waren er die Emiel gingen afhalen op de chiro, er waren er die Floor en Juul meelokten met koekjes en tv-kijken en anderen boden hun koffie en keukentafel aan om het papierwerk af te handelen. Onze auto werd door peter Roeland naar ons thuis getakeld, de andere auto werd door een sleepfirma weggehaald, en de tegenpartij kwam alles regelen bij ons thuis. Ons buurmeisje kwam mee om even op de kindjes te letten. En zo was de avond om... Maar het allerbelangrijkste is dat niemand, ook de tegenpartij, gekwetst geraakte. de rest geraakt wel opgelost. Wat lak, een bumperke en wat binnewerk vervangen en we spreken er niet meer over.