Daar gaan ze...

Een week aan een stuk, elke dag, meermaals aanhoorde ik: 'Wij gaan mette busj na Molenheide he mama'... Het lijkt wel een nieuwe strofe aan zijn liedje 'Hier hebbe wij gebost he mama' als we het kruispunt naderen waar ze een aantal geleden een accidentje hadden. Dat is duidelijk nog niet verwerkt.
Juul wist als de beste er voor te zorgen dat ik niet zou vergeten dat hij vandaag met de bus naar Molenheide zou gaan.
Floor was wat gedesoriënteerd in de tijd, zij bleef maar zeggen dat ze 'overmorgen' op schoolreis ging, ook gisteren.
Al goed dat er een kalender is!

Ze moesten geen rugzakje meepakken, alles wordt voorzien door de school: fruit - koekje - drankjes. En deze middag krijgen ze frietjes!
Dat wordt vast en zeker een succes!
Juul nam wel een rugzakje met een volledige set reserve kleren mee, ge weet maar nooit he, een ongelukje is rap gebeurd.

Dus deze morgen, reden wij met ons viertjes naar de school. Twee dolenthousiaste kleuters, teleurgesteld want de bus was er nog niet toen wij aan de school arriveerden, een enthousiast schoolkind, want hij heeft deze middag een tête à tête met zijn mama in een restaurantje en een mama met een klein hartje, met een propere zakdoek in de zak.
Door de gietende regen stapten we naar de school.
En in de kleuterschool troffen we een joelende bende actieve kindjes aan.
Maar ook enkele kleintjes die duidelijk nog niet echt zin hadden in de dag.

Ik bleef wachten, ik wilde ze zien vertrekken, daar had ik wel natte schoenen en een natte broek voor over!
De eerste kwam en de grootste kleuters stapten in, Floor moest ik toch nog eens zeggen dat ze héél goed naar de juf moest luisteren en de afspraken niet mocht vergeten. Zij zal het wel redden, met haar vriendinnen en haar zelfstandigheid.
Dan kwam de tweede bus voor de smurfjes. Wat zijn die hupkes toch nog klein.
Ik hielp ze één voor één op de bus.

En dan mocht ik zwaaien, mijn kleine Juleman op een bankje samen met nog 2 vriendjes, hij trok gekke bekken, en liet duidelijk merken aan iedereen die er stond dat hij heel veel zin had in een dagje spelen! Maar mijn tranen brandden, ik moest slikken en een paar keer diep ademhalen...

En aan boord van elke bus véél juffen die maar twee doelen hebben: een fijne dag bezorgen aan al die kleutertjes én ze allemaal heelhuids weer aan de schoolpoort krijgen straks.
Vandaag ben ik wél blij dat ik geen kleuterjuf ben geworden, het wordt voor hun vast een zware dag!

veel plezier....

Moederliefde

Toen ik gisteren wilde gaan slapen vond ik een man in mijn bed. Een kleine man, geen exemplaar van bijna 2 meter en 100 kilo..

Een klein perfect kereltje, een mannetje die denkt dat hij al groot is en alles kan maar nog zo vaak bewijst dat hij nog klein is...

Hij lag heerlijk te slapen, op zijn buikje met zijn hoofdje net onder het kussen, zijn knuffeltje lag onder tussen zijn hamsterwangske en de matras geperst.
Zijn lange wimpers leken zijn wang te strelen.
Zijn oogjes raasden onder zijn gesloten oogleden heen en weer, en deden mij vermoeden dat hij in de fase van de REM slaap zat, en dat hij dus zou dromen en ik vroeg mij af wie de eer had om de hoofdrol te spelen in zijn droom.
Hij  trok wat grimassen, zijn mondje was een beetje open en zo kon ik zien dat zelfs zijn tongske bewoog.
Zijn lipjes waren een beetje droog.
Ik hoorde hem diep en regelmatig ademen.

Ik legde mijn vinger in zijn handpalm en als in een reflex sloten zijn vingertjes rond mijn vinger.

Ik bleef liggen en werd overmand door een gevoel van liefde, trots en groots geluk.
Ik hoopte dat dat ogenblik bleef duren...
Ik genoot van dit beeld, en ik probeerde om elk detail te onthouden.
Mijn hart sloeg een slag over en vlinders flatterden in mijn buik...

Tot zijn papa de slaapkamer binnenkwam en een einde maakte aan dit tafereeltje.
Hij nam onze kleinste zoon in zijn armen en tilde hem op en alsof hij vond dat ook zijn papa wel iets moois verdiende op het einde van de dag, trakteerde hij zijn papa met een grote glimlach.

Dag lieve Juul, wat ben jij toch een heerlijk ventje, en zeker als je slaapt...
Ik hou zo enorm veel van jou, er zijn geen woorden voor, jij maakte ons geluk helemaal af!

Logeren

Op 16 maart gingen Emiel, Floor en Juul voor t eerst uit logeren.
Ze zijn al vaker bij omi en opi gaan slapen, maar nog nooit echt bij iemand anders.
Het plan was dat mama en papa naar het personeelsfeest van het ziekenhuis zouden gaan. Lindsey en Thimo zouden komen oppassen. Dat was voor een keer eens lang op voorhand geregeld.
Maar toen kreeg lindsey het idee om de kindjes bij hun thuis te laten komen slapen.
Ik vond het géén goed idee.
Juul is niet zo happy als iemand komt oppassen, zwijg stil als hij in een vreemd huis moet gaan slapen. Dat kwam nooit goed. Voordeel van de twijfel: Lindsey was ooit zijn onthaalmoeder, enz ij is zowat de enige die Juul hier in zijn bedje kan leggen als wij er niet zijn. Dat Juul zich goed voelt bij Lindsey dat wisten we.
na veel getwijfel, besloten we het te wagen. Ze konden immers ook altijd bellen als het niet ging.

Gelaaien alsof ze nooit meer terug naar huis zouden komen gingen we naar Hasselt, waar de oppassers sinds kort wonen.
Elk zijn eigen valiesje met slaapgerief, wasgerief, kleren, Emiel zijn bivakbedje en slaapzak, Floor haar donsdeken en Juul lakens.
Mijn hart bonste in mijn keel. Doodzenuwachtig was ik voor het afscheid. Maar Juul voelde zich onmiddellijk thuis, bekeek ons niet meer eens hij binnen was.
En voor ik het goed en wel besefte stonden Herbert en ikw eer op straat... Een uur vroeger als gepland!!!
op het feest heeft Lindsey mij een paar keer gesmst dat alles dik in orde was, ze hadden goed gegeten, ze waren goed gaan slapen, ze waren braaf... Mijn gsm lag op de feesttafel en thuis op mijn nachtkastje.
s morgen liet ik weten dat ik wakker was, en Lindsey stuurde terug dat alles dik orde was... alleen kreeg ze juul zijn koorts niet onder de 40°C, maar hij dronk goed en was levendig.
En ik was de hemel dankbaar dat wij eerst gezegend waren met de beste onthaalmoekes en nu met de meest fantastische oppassers! Ze had juul perdophen gegeven (dat in zijn valiesje zat) maar hij leek er niet geweldig op te reageren.
Maar! Hij had die nacht wel geroepen omdat hij moest plassen en zo hield hij voor de eerste keer in zijn leventje zijn pampertje droog! Sjiek he!
Floor zei achteraf dat ze volgende keer wel twee weken bij Lindsey wilde gaan logeren!

Juul

Het zal wel zijn omdat hij nog zo klein en onschuldig is, mijne Juul, maar hij draait mij zo om zijn vingerkes. Volgens mij weet hij dat wel. Hij is maandag en dinsdag niet naar shcool geweest omdat hij ziek was: overgeven en hij zag er ohzo zielig uit. Een zielig smurfje. Zijn broer en zus waren ook ziek, zij lagen op de zetel, deelden een emmer en keken naar tv. Maar Juul kan dat nog niet, zelfs niet in zieke toestand. Hij wilde liever helpen koken. We maakten samen verse soep, hij keek goed dat geen enkel wortelsnippertje weggooid werd, hij waste prei, en huilde van de uien. Toen alles weer opgeruimd was, stond hij op zijn trapje aan het aanrecht, hij at druifjes. En een klein steeltje van de druifjes lag op de kast. Met de grootste precisie hield hij zijn ene handje tegen de kastrand terwijl het andere handje heel nauwkeurig het steeltje richting handje één duwde. Zijn tong kwam tussen zijn lipjes piepen, zijn ogen vastgebrand op de aanrecht-situatie. Dat ik achter hem was gaan staan had hij niet ééns gehoord... En jawel, hij wist het steeltje met handje twee in handje één te krijgen. Hij keek naar het steeltje in zijn mals babyhandje (want wat een verschil met de grote enigszins ruwe handen van Emiel!) en toen... toen gooide hij het steeltje achteloos op de grond. ik kon mijn lach niet onderdrukken, en het was toen dat hij me pas opmerkte. Hij keek me aan, twijfelde even, en lachte met mij mee. En ja, ik had moeten zeggen dat hij niets op de grond mag gooien, maar ik zei het al: wij windt me zo om zijn poezelige vingertjes. En hij heeft er tien... (gelukkig)

Poseren

In dit (http://www.youtube.com/watch?v=Su-pnsY6Urc) liedje dat Bart Peeters een beetje leende van Bob Dylan, zingt de zanger 'Maar je moet dat in zijn context zien en met het juiste licht misschien'... Wel, de context is een mama die naar school gaat om te leren hoe je perfecte foto's maakt en haar twee kleinste spruiten omkoopt om te poseren, en het juiste licht dat viel gewoon gratis en voor niets door het dakraam. Want dat was de opdracht: Maak een portret bij raamlicht, zonder de flits te gebruiken en zonder harde schaduwen... Je krijgt dan een foto die best gezien mag worden, en natuurlijk ook een mooi liedje, maar dat was er dus al.

een emmerke vol

Emiel ging slapen, na een dag slapen en zetel liggen. Hij heeft de dag overleefd op één appel, een tas thee met suiker en vier ienimini beschuitjes en paracetemol. Ik legde hem in bed, een handdoek op zijn kussen, een emmer langs zijn bed. Hij zei: Mama is het goed als ik u roep als mijn emmer vol is? PS het is een emmer van TIEN liter.

K*kkers en K*tsers

Jawel jawel, Juul het einde... Mijn gedacht... Ondertussen hebben we drie zieke kindjes in de aanbieding: koorts, overgeven, diarree. Niet alles bij iedereen maar wel alles aanwezig ten Huize Broweg 32. Het wasmachine draait overuren, en goddank schijnt het zonneke vandaag en kunnen we de was buiten hangen. Floor is het minst ziek, al ziet ze er wel belabberd uit: ze is bleek, en haar ogen staan groot en donker met donkere kringen rond. Ze is best speels (en bazig), maar als ze buikkrampen krijgt is ze stevast te laat op de wc met een vuile onderbroek als gevolg en een doodbeschaamd kind in ruil. Juul is zielig: mama pakke, mama buikje pijn, mama overgeeffe,... Maar als zijn paracetamol werkt is hij actief en valt het wel mee. Hij wilt dan alles eten, tot het voor zijn neus staat, dan wil hij toch weer niet. Ik moet hem verplichten van te drinken, zijn lippen zijn nu al zo droog dat ze bloeden. En deze morgen heeft Emiel het zieke trio compleet gemaakt. Hij heeft koorts, ziet spierwit, geeft over en heeft krampen maar vraagt wel wat krampen zijn. Ze liggen nu alledrie in bed en ik ga van de gelegenheid gebruik maken om wat op te ruimen. ik vermoed dat ik ze niet ga kunnen plezieren met een middag straks.

Juul is het begin en het einde.

Juul is begonnen. De eerste vrijdagavond van de vakantie. Overgeven, overgeven, overgeven. En bleek zijn. En zielig. Heel zielig. Zaterdag deed hij nog eens heel platte kaka en was t over. Terug springlevend en vrolijk en blij. Toen was t Emiel zijn beurt, de leiding van de Chiro bracht hem noodgedwongen naar de rugby (wegens een slapende moeder wegens nachtpost) omdat hij in Zonhoven waar ze naar de stoet zouden kijken, niet stopte met overgeven. En bleek dat hij was. En zielig. De volgende in de rij was papa. Ellendig, maar ook maar één dag en t was over. Ik vertrok voor mijn vierde nachtdienst... s Morgens vond ik vier mensen in één tweepersoonsbed, en stinken dat het boven deed. Een zure gistende geur. Bedden afgetrokken, het wasmachien deed overuren. Het bad uitgewassen, brokskes uit het putteke gevist en de wcpot schoon geschuurd. Het verbaasde mij dat het glazuur nog intact was. En toen ik opgelucht adem haalde en bij mezelf dacht: Verpleging, het heeft als voordeel dat je immuun bent tegen vieze dinges, voelde ik mijn buik rommelen, mijn darmen lieten merken dat ze functioneerden tegen honderd in t uur en mijn maag liet verstaan dat hij staakte. Hondsellendig ging ik werken. Maar goede zorgen van collega's en de patienten die de weg naar spoed niet goed wisten te vinden hielpen mij er bovenop. Het viel dus al bij al mee. Tot ik mijn kinders bij mijn ouders ging ophalen, en mijn zielig neefje zijn maaginhoud over de zetel en het tapijt zag verspreiden... Ik hou niet van braaksel, zelf niet van mijn bloedeigen neefje. En de laatset vrijdag van de vakantie deed Juul een tweede ronde. Hij moest overgeven toen hij buiten was en wist nog net de achterdeur te vinden als doelwit. Goddank was de deur dicht. en omdat ik leerde uit het verleden legde ik een deken over de zetel en had ik een emmer in de aanslag. Hij maakte er dankbaar gebruik van. De apotheose was een bruin plasje stoelgang, langs zijn been afgegleden op de vloer. Wat voelde mijn smurfje zich ellendig, zielig, ziek en vuil. En goddank is er op uw moelijkste moment Febrese en een vriendin die u bij staat in deze stinkende uren. merci Veerle voor den opkuis, en merci Juul om vandaag weer helemaal beter te zijn.

Een smurfige pizza

De woensdag voor de krokusvakantie is het naar traditie op school Carnaval. Voor de kleuters dan toch. Eerst wilde ik Juul een kostuumke van Emiel aan doen, eentje dat hangt te verstoffen en maar enkele keren gedragen is. maar ik veranderde mijn gedacht toen ik gisteren in Dreamland een smurfenpakske zag... Echt iets voro mijn eigen, homemade, smurfje. *smelt*. Ik heb trouwens nooit geweten dat smurfjes een blauw staartje hebben.

Groot... of nee toch maar klein

Het is bedtijd, Juul nestelt zich in zijn slaaphouding en zegt: mama tuttut hebbeuh... Ik herinner hem er aan dat hij nu een grote jongen is en toch zonder tutje slaapt... Waarop Juul: Nee tug kleine jongeuh.... Mijn smurfje.

Wat baten fruit en pil als het kind niet kakken wil?

Dit is niet alleen een dagboek voor de grappige dingen, maar ook over de moeilijke dingen in het leven van mijn drie bengels. juul leert zindelijk zijn. Voor pipi ging het vrijwel goed en snel en ongecompliceerd. De stoelgang op de juiste plaats deponeren is heel iets anders. Hij houdt op en na een week begint hij dan kleine porties te lozen. Maar nooit op de wc (per uitzondering op het toilet en éénmaal in het struikgewas van het Gaiapark, maar geen nood, we hebben het opgeruimd) Zijn windjes zijn vreselijk, ik ben bang om het gasfornuis aan te doen als Juul zijn darm ontlucht. Een probleem dus. Hij is actief genoeg, hij drinkt voldoende, hij eet fruit en hij krijgt Forlax éénmaal daags en bij momenten tweemaal daags. Zonder resultaat. Woensdag gingen we lavementjes halen, en amaai, het resultaat was verbluffend, het potje bijna te klein en Kai Mook zou gegarnadeerd jaloers zijn moest zij het gezien hebben. En dank u aan de uitvinders van Febreze! (het potje stond namelijk in de living) Maar ocharme het schaapke. De nacht van woensdag op donderdag had hij krampen en wind te veel. Donderdag at hij een ganse appelsien, twee kiwi's, dronk zijn Forlax en zat te duwen op de wc. Vrijdag idem. Maar toen we vrijdagavond de sprookjeswandeling van de school uitwandelden (en Juul ook) deed hij het in zijn broek... Stinken², en niemand die nog aan ons tafeltje kwam babbelen. we zijn dan maar naar huis gegaan (met een slapende Juul op de arm)

Spelen

Nog vergeten, vandaag speelden Emiel en Juul 'mug-en-ambulanske', ik vermoed dat 'biostatistiekske' te moeilijk was :).

(Zooooo een lieve schattebollen.)³

Deze middag ging Herbert Floor van de dansles halen, ze zouden een fristi gaan drinken omdat Emiel zijn tekenles pas twintig minuten later gedaan is. Juul ging mee. maar het duurde en het duurde eerst ze thuis kwamen en ik werd een beetje ongerust. Want tja, het is niet dat ik geen reden heb, niewaar :). Ik belde hem, maar och, Herbert-gsm-bereikbaarheid, bad combination. Ik stikte naarstig aan de tasjes. tot ik gerommel en gekraak hoorde. En daar stond mijn kleine smurf met een bos bloemen, samengesteld door hemzelf, zijn zus (roze rozen) en zijn grote broer. er hingen drie kaartjes aan: zomaar, dat verdient een bloemetje en uit vriendschap. Zelf gekozen... Het idee was van Floor: ze wilde langs de kaartjes winkel voor een kaartje voor mama en dan besloten ze samen om naar de bloemenwinkel te gaan. Ze vonden alledrie dat ik een lieve mama ben die goed voor hun zorgt. Als beloning gingen we deze avond op restaurant eten, het ikea restaurant (ik moet er toch ook iets aan hebben. Het korste ikea-bezoek ever trouwens. We zijn om half 6 vertrokken en de Ikea sluit om acht uur :). Maar we hebben én gegeten én onze winkellijst is afgewerkt. Vijf dikke duimen lijken me niet onterecht :).

Een badjas voor Juul

In september ben ik gestart in het tweede jaar 'Naaien voor beginners' . Ik vind het ontspannend, leerrijk, en ik doe het graag. Al vind ik het niet altijd even simpel. We moeten een aantal verplichte stukken maken, één ervan is 'een badjas'. Maar ik heb er ene, en Herbert doet de zijn nooit aan, tenzij we eens per jaar naar de sauna trekken. Zonde van het werk, zonde van het geld, want stof is niet goeiekoop. Dus besloot ik om een badjas voor mijn kind te maken. Maar één badjas en drie kinderen... Moeilijk. Voor welk kind maak ik één en voor welke twee maak ik er geen... Ik gaf mijzelf dus geen andere optie, en ik maakte er dus drie. Allee maakte ik enkel nog maar foto's van Juul in zijn kabouterjasje. De buitenkant van Juul zijn badjas is donkerblauw, lekker zacht fleece-achtig, de binnenkant is katoen met allemaal voertuigen op. Hij kan hem langs 2 kanten aandoen, maar enkel aan de pluizerige kant staan zakken. Hij heeft trouwens fleece zakken met katoenen minizakjes op. Mijn twee andere creaties volgen nog. Ooit. Dit jaar uiteraard.

7 januari: drie schoolgaande kindjes...

Loslaten is met stip het moeilijkste werkwoord uit het moederschap. Een echt werk-woord, werken vanaf de dag dat ze uit je buik worden gerukt en je ze moet delen met de wereld... Na de dag dat ik hem gedwongen moest achter bij de allerbeste onthaalmoeder van de wereld, is vandaag de moeilijkste dag in mijn 'mama-van-Juul-bestaan'. Ik had het al ietske kunnen rekken met als escuus 'hij doet nog geen pipi op het potje', dat hij nu nog geen kaka doet, pakte helaas geen verf. Ik werd gedwongen, verplicht om mijn baby naar school te sturen. Maar, hij wordt tijdens de speeltijd opgevangen door zijn zus en haar vriendinnen, zijn nichtje is er om alles goed in de gaten te houden, en in de kerstvakantie leerde hij te luisteren naar zijn klasgenootje. De juf kent hij goed, juf Lorena zat van september tot december deeltijds ook bij Floor in het klasje. Maar toch, de knoop in mijn maag: check, de tranen: check... Eerst was er de verplichte fotoshoot en dan vertrokken we met zijn allen richting school. Maar Juul ging mee alsof hij niet anders deed, en uiteraard is dat ook wel zo. Hij gaat altijd mee om zijn broer en zus te brengen en te halen, De Schakel heeft geen geheimen meer voor hem. Dus hing hij zijn jas aan de kapstok en stapte het klasje binnen. We riepen hem nog even terug voor een kusje (wat dacht hij wel !! :)) en hij moest toch even iets controleren 'Mama komme sewes hale he' en als wij dat bevestigd hadden, was hij gerust en liep hij zijn klasje in. Spelen met bekende dingen (we hadden onze kast opgeruimd en de werkloze auto's aan de juf gegeven) En terwijl mijn klein manneke begon aan zijn minsten 16-jarige schoolcarriere ruimde ik de apotheekkast op en waste deze ook nog eens uit. Dat was 2 jaar geleden ... En ik merkte toch wel voordelen in het 'geen-kind-thuis-hebben' momentje.

6 januari: een feestje hier en een feestje daar

De feesttafel van nieuwjaar werd niet opgeruimd, ze werd gewoon verhuisd, naar de living van Laurens, want hij wordt dit jaar 5 jaar... Zucht, waar is den tijd... En vijf jaar zijn mag gerust iets langer duren als 365 dagen, dus vierden we zijn verjaardag 3 dagen op voorhand. Met een ontbijt, pakjes, taart, veel lawaai, een kapotte racebaan en drie koningen! (waarvan ene niet zong, maar bon)

Maar om er een echte luie zondag van te maken, moesten we ook voor het avondeten niet zorgen, we gingen gewoon naar Juul zijn andere peter: nonkel Rob en Miet. Een maand geleden had de sint er nog een kadootje achter gelaten voor Juul, en we moesten hoogdringend bij kletsen. Miet leerde Floor het gebruik van een tablet en ik was verbaasd hoe snel dat kind daarmee weg was. Ze ging met haar vingerke over het scherm alsof ze niks anders gewoon was. En uiteraard wilt ze dat nu ook, samen met haar roze nintendo :). Het werd een mega leuke namiddag en uiteindelijk lagen de kindjes te laat in hun bedjes. Maar ach...

1 januari

Het nieuwe jaar is weer daar, klaar om te starten met een koffer volle goeie voornemens, één ervan is om de blog een jaar lang up to date te houden. Maar dat had ik mss beter niet openbaar gemaakt :). Mijn nieuwe jaar startte al vroeg: om twintig na zes reed ik al met de MUG rond! Maar om zes na half 3 zat de eerste (drukke) werkdag van 2013 er al op en kon ik naar huis spurten om er te genieten van de briefjes van mijn engeltjes.

De briefjes moesten in een razendtempo erdoor gaan, het nieuwjaarskado bleef zelfs aan de kant staan wegens tijdsgebrek want we moesten naar Genk, voor nog een portie briefjes en blije gezichtjes. Vijf briefjes werden er gelezen! Er vielen sterren en er twinkelden oogjes. En ook de kilocalorieen waren van de partij. Dat goede voornemen is voor een andere keer :).

Drie maanden vandaag!

 

jaja, deze bink is exact drie maanden geleden geboren! En hij wordt elke dag meer en meer geweldig!
Juul slaapt overdag niet zo veel, hij is er graag bij en wilt alles gezien hebben. Gelukkig zijn er wel af en toe wat dutjes. Het liefste nog in één of andere draagdoek, dicht bij mama. De geuren en geluiden zijn hem nog erg vertrouwd en maken hem rustig.
s Nachts slaapt hij een aantal uren in zijn wiegje, als hij wakker wordt om te drinken valt mama meestal in slaapt en blijft hij dus aan de borst liggen. Soms wordt mama terug wakker en dan slaapt Juul verder in de wieg, meestal tot een uur of negen.
Hij heeft al 2 nachten 5 uur na elkaar geslapen en ook 2 nachten 7 uur. Dat was toen het heel warm was, leve de zomer!
Hij drinkt bv, op vraag. Wanneer hij laat blijken dat hij wel wat wil drinken, krijgt hij zo veel hij wilt. Soms is dat om de 2 uur en soms om de 3 uur. Voeden op vraag dus.
Hij geeft wel vaak en veel terug maar daar heeft hij geen last.
Zijn stoelgang is echte bv-kaka: knallend (soms zonder zijn billen vuil te maken:)), geel-groenig. En minsten 2 keer per dag. En het aroma is niet een Boss geurke eigenlijk:).
Verder is Juul altijd goed gezind, hij lacht naar iedereen maar vooral als zijn grote broer en zus tegen hem praten is hij blij! Hij kazelt ook continu. Vandaag heeft hij voor t eerst 'hardop gelachen'.
Hij heeft vorige week op zijn buikje gerold, hij lag op zijn zij en rolde door naar zijn buik, maar helaas zat de onderste arm in de weg en dan is hij vanzelf maar terug gerold.
Als hij in zijn park ligt, dan wriemelt hij tot hij alle hoeken van t park heeft gezien.
Juul sabbelt heel graag op zijn beide vuistjes.

Juul de bellenblazer

 

 

 

Juul!

 

 

 

 

t Is toch ne ongelooflijke mooie jongen he:).